بغضهای لعنتی

بغضهای لعنتی نمیدانم چرا این روزها اینقدر خود نمایی میکنند
با تو هستم روزگار پر انتظار

21/04/2015

انتظار

شش روزی ست
صبح تا غروب
انتظار را سر میکشیم
طعمش تازگی ندارد
همراه با طعم چندین ساله یکی است
 بغض روزانه من
شب در اتاقی به وسعت دو تخت میترکد

2015/04/18

آخرین راه

وقتی گمان میرود دیگر آخرین راه را باید پیمود ؛ با دستان خالی و دلی چشم به راه و امیدوار که شاید روزهایی نه چندان دور...
تنها خود را دلداری میدادیم به انچه باید رخ دهد: یک اتفاق خوب ؛ اما امروز با فاصله ای نزدیک بریده ایم و تمام شده هر رفتار و گفتاری که نامش صبوری و انتظار است.

4/12/2015

مرد من

مرد من
آغوش بگشا
بگذار لحظاتی در آن
دریای عشق گم شوم
بازوانت پاروی
و عطر نفست بادبان کشتیم باشد
میروم آنقدر میروم
تا حس کنم مرغان دریایی را در چشمانت
و ماهیان را در دهانت

10/6/1392

سفر

سفر کرده ام
روزها میگذرد
اما هنوز حجاب من کنار نرفته
خسته ام
از این بایدها و نبایدها
حتی ترک برنداشته
پوسته ای که با خون و جان من پرورش یافته
.............
حجاب
 مذهب

1/10/2013

سکوت

سکوت
سکوتی مرگبار
من بی انکه نقاشی بدانم
با دستی تهی از قلم
تصویر مجرم را میکشم
،،،،،،،،
مذهبم

26/4/91

دستت را

دستت را از سر شانه ام بردار
سالها و روزهای بی شماری است
شانه هایم خمیده اند
بوسه ات را پنهان کن مگذار لبان خسته ام بی پاسخ بگذارند
بوسه های اتشینت را
چشمانت را از من دور کن تا چشمهای گریان و به خون نشسته ام را نبینند

هنگامی که صدای پر از عشق و مهربانی انت را میشنوم
قلبم اتش میگیرد میسوزد
زیرا خسته ام
توانی نیست
حتی برای هم اغوشی با تو

ای بهترین همراه

9/18/2014

نیست

سالیانی بس دراز است
شاید همسن من تو یا نه قرنها میگذرد
شادی ؛ یک اتفاق خوب و ساده از سرزمین من قهر کرده است
و بسا
با ایمان اجباری
زنده به گور شده ایم

همانند من مونث

.............

هر روز ادامه دارد این
شومی و سایه مرگ
سرزمین ما
تکرار از پی تکرار مداوم روز به روز
و ما مردمان خسته و بیزار از زندگی

ارزو میکنیم
فردایی در راه باشد
نه مناره ای
صدای اذانی
چادری
عمامه ای ؛ تسبیحی
و تمامی یاد و خاطراتی که زندگی را از ما ربوده بود

نیست شود

27/10/2014

بس است

بس است
سایه سنگینت را
بردار و برو
بگذار ایندگان
زنده متولد شوند

4/8/2015

چیست روزگاری که در پس آن

چیست روزگاری که در پس آن
غم و اندوه نهفته است
من ؛ تو ؛ او
فرزندانم
و
تمام نیاکانم هرگز نزیسته ایم
زیرا با تولد
امار و ارقام بالا برده ایم
به کام دین

8/4/2015

زمانی شايد نه‌چندان دور يا نزديك...

41
زمانی شايد نه‌چندان دور يا نزديك
خواهم رفت
شايد در زادن دوباره‌ام
در اين سرزمين
آدميان بوی زندگی بدهند
شب‌ها ستاره‌ها با اميد بدرخشند
و روزها
روزها
پرندگان عاشق را
بر روی گلی
كه با اميد
شكفته است
تماشا كنم

12/6/87

چهره‌هايی می‌بينم...

40
چهره‌هايی می‌بينم
تمام درد
نگاه‌های‌ پرسش‌گر
از اين كه ما چه كرده‌ايم
اين عقوبت چيست

12/7/87

در اين سنگلاخ زندگی...

39
در اين سنگلاخ زندگی
به چه كسی اميد بايد داشت
سكوت مرگ
دو چراغی كه
پيش پای ماست

29/5/87

چقدر شرم‌آور است...

38
چقدر شرم‌آور است
هنگامی كه غرور و شهوت در می‌آميزند
چگونه می‌توان نشان داد
كه سرشار از شهوتم
اما حيای زنانه‌ام
گلوی مرا می‌فشارد
دستش را فشردم
بی هيچ‌ نشانه‌ای‌ از پاسخ
آغوش گرمش را
شنيدن كلمه‌ی دوستت‌ دارم
به راستی يادم آمد
چقدر برای كلمه‌ای‌ پر عشق
نگاهی شرربار
دلتنگم

19/5/87

از پس هزارمين مرتبه...

از پس هزارمين مرتبه
باز هم لذتی
به وسعت زيبايی‌طلوع خورشيد
تمام مويرگ‌هايم به ناگاه لرزيدند
در آن هنگام
چشمانی از حدقه در آمده ديدم
در پس نگاهش نمی‌دانم
به چه می‌انديشيد
اما از برق ديدگانش دريافتم
به كاميابی من رشك می‌برد

11/5/87

در برابر آيينه ايستادم...

در برابر آيينه ايستادم
چشمانی ديدم
خيره شده به دوردست‌ها
لبانی فروبسته و خسته
از تكرار واژه‌ها
به كناری خزيدم
با سكوت
ذهنم بسی خسته
چشم‌هايم بسته شدند
و تازه به دنيای
واقعی افكارم رسيدم

29/4/87

چشمانم تار شدند...

چشمانم تار شدند
برای رنج‌های گذشته
و دستان خالی امروزمان
مهمانی عزيز می‌آيد
پس از چند سال
و من نگران خانه‌ی تهی از نان
می‌دانم با آمدنش ما را شاد
اما خودش غمناك‌تر
خواهد رفت

27/4/87

تلاشش همانند پرنده‌ای‌ كه بال‌هايش خيس می‌شود...

تلاشش همانند
پرنده‌ای‌ كه بال‌هايش خيس می‌شود
آن قدر بال بال می‌زند
تا زمان پرواز دوباره
سال‌هاست كه شب‌زنده‌داري‌ها
خواب‌های آشفته روزش را
من و كودكانم می‌بينيم
و او تلاش می‌كند
می‌خواند‌‌‌‌ و می‌نويسد
اما قلم را كه بر زمين می‌گذارد
دستانش خالی است
خالی از نان

23/3/87

باز‌‌ هم امشب صدايی هولناك‌ شنيدم...

باز‌‌ هم امشب صدايی هولناك‌ شنيدم
زبانم خشكيده در دهان
چشمانم گريان
و دستانم
ناتوان از ياری رساندن بودند
برای هزار و چندمين مرتبه
در اين بيست سال
و هر روز مهيب‌تر از قبل
و‌‌ آن صدا
صدای غرور و مردانگيش بود
كه در برابر چشمان من می‌شكست
فرو می‌ريخت
و من ناتوان از كمك
زيرا كسی نبود
كه همان صدای هولناك را
از درون من بشنود
صدای فقر
و نگريستن به دستان خالی

يکِ بامداد،29/2/87

من انسان هستم

من انسان هستم
پس بايد زندگی كنم
عاشق باشم و دوست بدارم
اما نه با درد

29/2/87